EBS

Een vreemde gewaarwording als je na 49 jaar ontdekt dat je blarenkwaal een erfelijke huidziekte is. "Het zit in de familie", dat was het. Ik dacht, ik heb gewoon een dunne huid, klaar. Maar het heeft zelfs een naam en er is ook nog een patiëntenvereniging. Gelukkig heb ik de mildste vorm, zo blijkt. Het is soms lastig, maar ik kan er goed mee leven. Mijn nichtje, die ook behept is met deze kwaal heeft zich er goed in verdiept en vertelde mij een aantal weken geleden dat het een erfelijke huidziekte is. Toen ben ik eens flink gaan googelen. Ik viel van de ene in de andere verbazing. De erkenning, daar ben ik echt blij mee. Altijd maar die meningen over wat je niet goed doet, foute schoenen, geen sokken, wel sokken, talkpoeder, je moet meer lopen want je voeten zijn niets gewend, op blote voeten lopen, enz.enz. Moe werd ik er van. Deze discussies ga ik al lang niet meer aan. Men begrijpt het toch niet. Ik heb al veel uitgeprobeerd, en vaak helpt het ook (een tijdje). Behalve de crocs, die had ik nog niet ontdekt. Dat idee heeft Yvonne, de consulente, me vandaag aangedragen. Die ga ik uitproberen. Ik vind het wel heel erg om te lezen dat er zoveel andere, veel ergere vormen bestaan. Dan prijs ik mezelf toch echt heel gelukkig, dat ik de milde vorm heb.